Nie udało mi się dociec dlaczego obie szkoły mieszczące się w okresie międzywojennym w jednym budynku przy ul. Piotra Skargi 20/22 nie mają wcześniejszej dokumentacji niż rok 1922. Rozumiałam, że to, co było przed ofensywą bolszewicką na Warszawę w 1920, zostało zatracone przy ewakuacji lecz następne 2 lata nauki bez przeszkód wojennych również żadnego śladu swej pracy nie zostawiły. Gdyby w 1916 r. szkoła zapisywała dzieci tylko do klas pierwszych, to pierwsi absolwenci wyszliby właśnie w 1922 r. w czerwcu. Lecz w 1916 r. zapisywano również i dzieci starsze, które musiały skończyć szkołę wcześniej niż w 1922 r, a nic z takich dokumentów nie ma. Główne Księgi Ocen oddzielne dla szkoły 55, oddzielne dla szkoły 114 istnieją od 1922 do 1930 r. W tym to roku przeprowadzona została komasacja obu szkół, o sposobie której wspominałam w rozdziale “Szkoła 55 i szkoła 114”.
Ogromna większość dzieci pozostała na Piotra Skargi, zaś odpisy list komasacyjnych wskazują, że jedna klasa została przeniesiona do szkoły 70, druga zaś do szkoły 143 – obie przy ulicy Wincentego 80. W szkole, która w ostatnich latach swego istnienia była tylko męską, pracowali sami koledzy i ja jedna. W szkole 114 jako żeńskiej pracowało wiele nauczycielek i 3 mężczyzn kol. Kol. Hendzel, Jankowski, Besser. Ze szkoły55 zostali na miejscu: kol. Nitkowski światły, postępowy o wielkich walorach pedagogicznych, kol. Nizner niestrudzony muzyk i krzewiciel pieśni ludowej, a w przyszłości kompozytor, kol. Cendrowski, który czekał na sposobność, aby zmienić sobie zawód, kol. Galiński, kol. Żmudzki i ja. Pozostałe osoby przeniesione zostały lub same prosiły o przeniesienie do innych szkół. Byli to: kierow. Kol. Sitniewski, Nowosadówna, Kapuścińska, Krasowska, Niedek, Czudowski, Gołębiowski i Wasilkowski. Personel szkoły 114 pozostał w składzie: kier. Puciatowej, kol. Kol. Chęcińskiej, Nowosławskiej, Osiejewskiej, Murawskiej, Basser, Jankowski i Hendzel. Od roku więc 1930 zmienił się dla nas numer szkoły lecz budynek, sale, dzieci i środowisko zostało to samo. Szkoła jako numer 55 przestała istnieć i dopiero po wojnie ten numer otrzymała szkoła na Grochowie. Szkoła 114 stała się szkoła koedukacyjną miała swój sztandar i jednolite nakrycia głowy – granatowe berety. Wszyscy nosili białe kołnierzyki przy granatowych garniturach chłopięcych i granatowych fartuszkach dziewcząt.
|
Personel pedagogiczny szkoły 114 po komasacji |