Z wiosną 1940 roku dostaliśmy izby lekcyjne w szkole 136 przy ul. Kowelskiej. Ponieważ klasy były jasne, słoneczne i duże, samopoczucie nasze i dzieci zyskało na równowadze. Na Kowelskiej pod 1 zakończyliśmy pierwszy wojenny rok szkolny Hymnem Narodowym i Rotą Konopnickiej. Nasz budynek przy ul. Stojanowskiej był już pusty, lecz zarekwirowany jeszcze przez całe wakacje. Nowy rok szkolny 40/41 zaczął się jednak w naszym budynku przy ul. Stojanowskiej . Z wiosną 41r., gdy Niemcy rozpoczęli wojnę ze Związkiem Radzieckim, znów zaczęli zajmować budynki szkolne. Należało więc przygotować jakieś zastępcze izby na wypadek, gdy budynek szkolny zostanie nam zabrany. Pomieszczeń takich znaleźliśmy kilka: Janinówka 45 – pokój 15m2, wolny i z balkonem, za który właściciel otrzymywał czynsz z Zarządu Miejskiego. Na Janinówce pod 14 p.Wojtosiowa przyrzekła w każdej chwili przygotować pokój na wypadek potrzeby. Na Lusińskiej pod 18 zajęliśmy dużą piwnicę z okienkami na ulicę; na Lusińskiej pod 16 dwie małe izby dla dzieci i jedna dla kancelarii oraz największa izbę na Piotra Skargi 20/22, gdzie była czytelnia dziecięca, a którą Niemcy kazali zlikwidować - zlikwidowano pozornie. Gdy w czerwcu 1941 roku kazano nam budynek oddać, 13 oddziałów rozsypało się na przestrzeni do 1 km, a gdy przenosiliśmy ławki, stoły i szafy na upatrzone miejsca, w Alei 3 maja spadły pierwsze bomby radzieckie. Drugi wojenny rok szkolny zakończyliśmy w izbach zastępczych i każda klasa we własnym zakresie. Do budynku szkolnego wojsko nie zjechało, lecz był zarekwirowany aż do października. Gdy otrzymaliśmy zezwolenie na wejście do budynku, transport sprzętu szkolnego odbywał się znów własnymi siłami.