Nadanie szkole imienia

W tym to roku 3 czerwca odbyła się uroczystość nadania szkole im. Jędrzeja Cierniaka oraz wręczenie sztandaru naszej młodzieży. Dekoracją sali zajęli się członkowie Komitetu Rodzicielskiego. Część oficjalna i artystyczna była w mojej gestii, a częścią towarzyską dla zaproszonych gości zajęli się gospodarze szkoły, tj. Kierownictwo i Komitet Rodzicielski. W czasie przyjęcia poczet sztandarowy udał się ze mną na cmentarz w Palmirach, aby na symbolicznej mogile J. Cierniaka złożyć kwiaty .Gośćmi uroczystości byli: najbliższa rodzina Cierniaka tj. żona i córki, najbliżsi przyjaciele ze świata literackiego, Zw. Zaw. Naucz., władze oświatowe, kierownicy i nauczyciele szkół sąsiednich oraz delegacje klas i rodziców. Uroczystość miała charakter bardzo podniosły. Referat o życiu J. Cierniaka, jego pracy dla szkoły 114 i o jego śmierci został nagrany na taśmę magnetofonową, lecz mogliśmy to zrobić dopiero w parę dni później, kiedy powtarzaliśmy te uroczystość dla wszystkich naszych dzieci i dla rodziców. Wtedy udało nam się wypożyczyć na 3 godz. od Dyrekcji Kolei Warszawskich magnetofon. Niestety, na taśmie nie ma ani pięknego przemówienia Jerzego Zawieyskiego, ani Leona Wanata, którzy mówili o Cierniaku jako o artyście dnia codziennego i towarzyszu doli więziennej. Sprawozdanie z uroczystości zamieszczone jest w miesięczniku ,,Teatr Ludowy”, w numerze 7 – 8 rok 1961. Jędrzej Cierniak był założycielem tego pisma i dlatego naczelny redaktor pragnął zamieścić sprawozdanie jako jedno ze wspomnień poświęconych Jędrzejowi Cierniakowi. Egzemplarz 7 – 8 ,,Teatru Ludowego” znajduje się w teczce z dokumentacją Jedrzeja Cierniaka. Taśma magnetofonowa znajduje się również w teczce z dokumentacją. Książka Jedrzeja Cierniaka pt. ,,Zaborowska nuta” opracowana zbiorowo znajduje się w 2 egzemplarzach w szkolnej bibliotece.

	Z-ca kierownika szkoły odczytuje akt zatwierdzający nazwę szkoły w pełnym brzmieniu im. Jędrzeja Cierniaka.

O Jędrzeju Cierniaku

3 czerwca 1961 r. odbyła się na Targówku w Warszawie uroczystość nadania tamtejszej szkole imienia Jędrzeja Cierniaka. Tam uczył w czasie okupacji ten wybitny społecznik dwudziestolecia, twórca nowej koncepcji teatru ludowego. Zamordowali go Niemcy 2 marca 1942r. Główną domeną jego działalności był teatr ludowy. Nie jak dotąd teatr inteligencki, zwulgaryzowany, sprymityzowany, którym przybysze z miasta częstowali wieś, lecz teatr zbudowany z materiału własnej kultury wsi. Jędrzej Cierniak – wcale nie aktor, lecz nauczyciel – polonista, jako jeden z niewielu dostrzegł przydatność dorobku kulturalnego wsi dla teatru. Stworzył czarujące inscenizacje obrzędów wiejskich ,,W SŁONECZNYM KRĘGU” – obejmujące: ,,Gaik”, ,,Z kolędą”, ,,Szopka krakowska”, ,,Sobótka”, i ,,Wesele krakowskie”. O doli chłopskiej opowiada prześliczna ,,Franusiowa dola”, legendy wiejskie reprezentuje inscenizacja ,,O żołnierzu, co poszedł w świat”, itd. W inscenizacje wplecione były tańce, śpiewy, wiersze w gwarze i muzyka wiejska. Ilekroć podziwiamy ,,Mazowsze”, ,,Śląsk” czy inne regionalne zespoły, powinniśmy pamiętać, że do ich powstania w znacznym stopniu przyczyniły się pomysły Cierniaka.
Przedstawienia teatralne, a raczej inscenizacje, przeprowadzał Cierniak najpierw z uczniami szkoły Wojciecha Górskiego, gdzie pracował. Mawiał wówczas: ,,Straciłem to w życiu – muszę mieć w sztuce”. Z widowiskiem ,,Wesele krakowskie” urządził wycieczkę szkolną do Węgier, Jugosławii, Rumunii i Turcji. Potem przeniósł Cierniak swą działalność teatralną na autentyczną wieś. Stworzył Teatr Ludowy z ,,aktorami” wiejskimi.

Cierniak szerzył swą koncepcję teatru ludowego nie tylko przez przedstawienia, ale i przez odczyty, kursy, pogadanki, konferencje, w których uczestniczyli wybitni naukowcy, społecznicy, prof. Bujak, prof. Bystroń, inż. Solarz; znakomici artyści dramatyczni, jak: Zofia Małynicz i Eugeniusz Poreda; zbieracz pieśni ludowych Tadeusz Mayzner, tańców uczyła Jadwiga Mierzejewska. Wieloletnim współpracownikiem Cierniaka był Jerzy Zawieyski. Cierniak pracował także piórem. Od 1923r. był redaktorem czasopisma ,,TEATR LUDOWY”, a wspólnie z Henrykiem Ładoszem redagował ,,TEATR W SZKOLE”. W obu tych wydawnictwach zamieścił setki własnych pozycji.

Był też Cierniak twórcą placówki naukowo – badawczej i wydawniczej: INSTYTUT TEATRÓW LUDOWYCH.
Z dzieł pisanych najważniejszą pozycję zajmuje książka Cierniaka ,,Wieś Zaborów i zaborowski Dom Ludowy”.
Już po wojnie 1956r. J. Zawieyski opracował wybór pism Cierniaka pt. ,,ZABOROWSKA NUTA”. Z przedmową prof. Pigonia.
W czasie wojny Cierniak pełniąc obowiązki skromnego nauczyciela szkoły podstawowej na TARGÓWKU, brał udział w pracy konspiracyjnej, za co poniósł śmierć z ręki okupanta. Rozrzewniający jest szczegół, jakże charakterystyczny, że Cierniak nawet w więzieniu potrafił urządzić widowisko szopkowe i zapustne, sam komponował piosenki i sam je odśpiewywał przy ,,współudziale” wykonanych z gazet kukiełek.

Przemawia literat, poseł na Sejm – Jerzy Zawieyski.	Przemawia Leon Wanat, były więzień Pawiaka.
Leon Wanat wbija gwóźdź w drzewo sztandaru.	Jerzy Zawieyski wbija gwóźdź w drzewo sztandaru
Maria Mazurowa, kierownik szkoły 114 wbija gwóźdź w drzewo sztandaru.	Maria Nawrocka mówi dzieciom o znaczeniu sztandaru szkolnego
Cmentarz Palmirski. Na pierwszym planie symboliczna mogiła Jędrzeja Cierniaka.	Nad mogiłą J. Cierniaka
Po dekoracji kwiatami	Przy lampce wina z żoną naszego Patrona p. Zofią Cierniak i najbliższą rodziną.
	W momencie nagrywania na taśmę magnetofonową.